Bij de Amsterdamse tennisvereniging Joyjaagpad weert het Bestuur leden van deelname aan de competitie teneinde "vrienden" voorrang te geven. Die mogen dan elk jaar spelen in de voorjaarscompetitie van de KNLTB, terwijl anderen die ook graag mee willen doen gedwongen aan de kant blijven staan. De Tennisbond beschouwt deze competitie als het belangrijkste tennisevenement en weet van de gaande discriminatie af. Maar kijkt de andere kant op hoewel er van de gedupeerden contributie geïnd wordt. Toernooien worden door de clubs opgezet en slechts wat administratie wordt verzorgd door de KNLTB. Hetgeen feitelijk niet nodig is en eigenlijk onterecht omdat nu tennissers die nergens bij horen en bijv. op gemeentelijke banen spelen buitengesloten worden. Onder auspiciën van de bond worden tegenwoordig ook dag-toernooitjes georganiseerd waarvoor men moet betalen en dikwijls wedstrijden tegen clubgenoten krijgt! Het is eenvoudiger om het tossen uit te breiden waarbij de KNLTB niet nodig is, al wil die zich graag met zoveel mogelijk bemoeien. Zo is er stimulering om via officiële apps op het internet een partner voor een partijtje of training te zoeken in plaats van die net als vroeger gewoon op de club te vinden bij het muurtje of in de kantine.
Joyjaagpad telt meer dan 1500 leden, die dus grotendeels elkaar niet kennen want dat is doorgaans beperkt tot enige honderden mensen. Het is dan niet zeldzaam om drie spelers op de baan te zien terwijl er eentje aan de kant zit, doch onbekend is en "men geen risico wil lopen". Dat grote aantal leden maakt een sterke inner circle mogelijk, die graag van zichzelf hoog opgeeft en de club naar de buitenwereld voorstelt als tof, etc. Wat in tegenspraak is met de gevoerde vriendjespolitiek. Wie daarvan profiteren roeren zich niet. De achtergestelde leden van de vereniging missen goede voorbereiding op de komende zomertoernooien, mogen in de weekends de baan niet op als daar competitie gepeeld wordt en missen het sociale, dat heel belangrijk is voor goede sfeer. Vandaar dat hun buitensluiting wel bestempeld wordt als gore actie, waaraan zijzelf nota bene meebetalen.
Het is heel eenvoudig om iedereen die dat wenst deel te laten nemen aan de Voorjaarscompetitie; die in het najaar telt niet echt. Daartoe kunnen de teams vergroot worden zodat iedereen beurten krijgt en bovendien met de andere teamleden doordeweeks kan trainen. Maar de "vrienden" van sommige teams willen dat helemaal niet en de Tennisbond geeft hen de facto gelijk in plaats van volgens de aan het organiseren van de competitie verbonden verantwoordelijkheid corrigerend op te treden. Het financiële plaatje voor wie als tweederangs bejegend worden is dan: wel volledig alle contributie betalen, maar -als kleine minderheid geen voet aan de grond krijgend om de competitie eerlijk te laten verlopen- schade lijden welke deels niet uit te drukken valt in geld. Behoren de gediscrimineerde spelers iets van de contributie terug te krijgen of nog meer wegens het opzettelijk hinderen van hun "tenniscarrière"? Is het redelijk om wie betrokken zijn voor de ongeoorloofde achterstelling boetes op te leggen? Een juridisch aspect is natuurlijk of dergelijke bestuurders te handhaven zijn. Maar in dit lande sjoemelen de rechters met een sluwe glimlach tegen gelijkwaardigheid......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten