In de trias politica is de Justitie een onafhankelijke macht. Daarbinnen is er enige taakverdeling en kan het Openbaar Ministerie vervolging instellen, maar uiteindelijk beslist de rechter. En neemt zo nodig initiatieven conform de onafhankelijkheid. Onafhankelijk zeker waar een meerderheid van een volk en diens vertegenwoordigers in de fout gaan met schending van basale rechten der gelijkwaardige mensen en de onder hun toezicht staande dieren. Het hapert hier nogal eens! Soms met vreselijke gevolgen zoals in de bio-industrie en massale vergiftiging van planten.
Op internationale schaal zijn te Den Haag gevestigd het ICJ en het ICC met een zekere praktische taakverdeling alsook verschillende herkomst. Men vraagt zich dan af of de advocatuur van het gastland wil bijdragen en aandragen wat voor de rechtsvinding van belang is. Zo dicht bij de Groene Tafel gezeten schept toch wel enige verplichting en de lieden daarachter met hun beperkt vermogen tot kennisname van wat er zich allemaal afspeelt onkundig laten van relevante feiten is niet pluis.
Als vaststaand feit is te noemen dat de heren te Londen en Parijs in de vorige eeuw fout te werk gingen in het Midden-Oosten bij het trekken van grenslijnen. De Koerden kregen niets, de Saoedi-familie overmatig veel en herrijzend Israël werd niet erkend van de zee tot aan de Jordaan, terwijl ook het handhaven van een oude Turkse grenslijn niet juist was. De woestijn tussen Egypte en Israël had eerlijk verdeeld moeten worden met in het midden -maar de tijd was er nog niet rijp voor- een mensenvrije zone los van staten. Gelijk de status van Antarctica en idem toepasbaar op het Amazone-oerwoud, de Sahara, de Himalaya, de Noordpoolstreken. En de Gaza-strip waar regen valt en hoog geboomte wil groeien met allerhande dieren indien Egypte een honderd miljard dollar ontvangt om bewesten El Arish een mooie stad te bouwen voor de Gazanen. Immers kunnen mensen tegenwoordig met hun techniek prima leven in dorre streken zoals onder meer aan de Arabische Golf. Honderd jaar geleden bestond er een verstrooide joodse natie met eigen cultuur, godsdienst, taal, die na tweeduizend jaar buitenlandse agressie het thuisland weer terug wilde. Daar woonden ondertussen iets meer dan een half miljoen Arabieren, deels hierheen gemigreerd wegens betere economische perspectieven. Maar met een godsdienst die zij fout interpreteren door niet-gelovigen, christenen en vooral joden als tweederangs te beschouwen ofschoon soera 2 vermeldt dat daarvan velen het Paradijs zullen betreden. Hetgeen hier Beneden toch enige respectering van dezen vergt. Verblind gingen die Arabieren over tot de misdaad van een bevolkingsexplosie om de joden in zee te drijven. Bij normaal gedrag zouden zij thans een welvarende minderheid vormen in een democratisch land; anders dan bij de buren. Het internationale Gerecht te 's Gravenhage lijkt twee kolossale fouten te maken: Zich baseren op grenzen bepaald door vreemdelingen met weinig kennis ter zake en het negeren van het misdrijf der bevolkingsexplosie. Hierbij eigenlijk nog een derde, namelijk verwaarlozing van de belangen van flora en fauna. Ook op de Westbank is weer een dertig meter dikke koele groene deken mogelijk als de olijvencultuur verplaatst wordt naar lappen geïrrigeerde woestijn. Deze missers zijn dermate evident - behoeven correctie- dat men zich afvraagt of er bij de Nederlandse bobo's in het gastland domheid en onwil heerst om een en ander naar voren te brengen ter oplossing van conflict.
De Hollandse magistratuur speelt ondertussen een kwalijke rol door de laster tegen de joden niet te bestraffen zoals de wet voorschrijft. Wil men het verzuim herstellen? Merk op dat weigeren van hulp waar dat nodig blijkt strafbaar is. Het kan zijn dat de hele Nederlandse rechterlijke macht vervangen moet worden omdat die de politie in staat stelt aangiften van rechtzoekenden in de prullemand te gooien, de gelijkwaardigheid volgens art 1 der Grondwet volop en hardnekkig laat schenden en blind is voor de gaande uitbuitingen door miljardairs en rijke bevolkingen.