Nationaal Metrologisch Instituut,
NIST beweert deze week weer eens een atoomklok te hebben met een precisie van een seconde per miljard jaar. Aangezien het heelal aan verandering onderhevig is kan men te Boulder beter zeggen nauwkeurig tot op een miljardste van een seconde. De Amerikanen schermen nog met het verouderde concept van variabele tijd met constante lichtsnelheid. Maar sedert de Schepping is er overal in het universum evenveel tijd verstreken, doch de atoomklokken wijzen verschillend aan omdat het tempo van fysische processen afhankelijk is van de lokale gravitatie.
Vasily Yanchilin, auteur van The Quantum Theory of Gravitation (2003), stelt dat een foton gaande van bijv. een satelliet naar de Aarde grotere frequentie krijgt en men niet moet menen dat al bij die satelliet de frequentie even hoog was als bij aankomst op Aarde waargenomen. Dit rijmt met toename van energie als een voorwerp valt en een foton overkomt gelet op de massa-energie relatie hetzelfde. Deze Russische wetenschapper stelde een proef voor die heel goed op Saba uit te voeren is: Op zeeniveau en op de 700 meter hoge berg worden atoomklokken geplaatst en na enkele weken bij elkaar gebracht om af te lezen. De waarnemers kunnen ondertussen aan het strand verpozen. De uitkomst volgens Yanchilin zou moeten zijn dat nabij massa de fysische processen sneller verlopen, net als in het prille begin van het toen zeer geconcentreerde heelal. Dat evenwel niet ontstaan kan zijn uit een punt van een Big Bang want een punt is een wiskundig begrip en bestaat in de natuurkunde niet omdat het geen afmetingen heeft. Eveneens is stilstand van tijd, dus van fysische processen, uiterst onwaarschijnlijk bij de zogenaamde zwarte gaten, welke mogelijk relicten zijn uit het jonge nog ondoorzichtige heelal of nieuwvormingen met eenzelfde karakter. Wel leuk om zo'n ding te laten zien door in de stralingsgordel rondom voor ons een gaatje te prikken. Yanchilin besteedt in zijn boek aandacht aan betere verklaring van roodverschuiving, hetgeen helaas geboycot wordt zodat weerleggingen ontbreken. Voorts lanceert hij een prachtige zwaartekrachtstheorie: met hypothese dat massa de Heisenberg onzekerheid reduceert zullen er in de helft van een deeltje het dichtst bij een externe massa minder kwantummechanische overgangen naar de verste helft zijn dan omgekeerd. In the Canadian Journal of Pure and Applied Science staat een artikel van hem over energietransport van de Aarde naar de Maan dat waarschijnlijk ondeugdelijk is en wellicht is het op te helderen? Thans is het nog niet meetbaar hoeveel delta energie gemoeid is bij het verspringen van elektronen in de atoomschillen in klokken op locaties met verschillende g's. Dit ware theoretisch te benaderen om te bezien welke rol het kan spelen bij de aanwijzing der atoomklokken.
Yanchilin, thans woonachtig in New York en bereikbaar via yanchilin.vasily@gmail.com ware uit te nodigen voor een gastcollege. Met daarop mogelijk volgend de proef op Saba. Zijn boek is onder meer beschikbaar op de VU, maar moet wel eerst uit de kelder gehaald worden. Waar de studenten doorgaans niet vertoeven en onwetend, dom blijven aangaande nieuwe theoretische ontwikkelingen, onder andere te testen op ginds eiland. Op de UvA heeft de dienstdoende professor een eigen theorietje ontwikkeld, dat nergens op slaat maar wel helpt betere info weg te houden van de studerende jeugd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten