Wellicht kan men te Nijmegen, Leiden en op meer universiteiten zich bijscholen: In moderne optiek is er sedert de schepping overal evenveel tijd verlopen en het tempo van fysische processen hangt af van de lokale gravitatie. Dat geldt natuurlijk ook voor het tikken van atoomklokken. In oude termen gesproken verloopt de tijd in een satelliet trager, duurt de seconde langer en worden er per die langere second meer tikken geregistreerd dan in een seconde op Aarde. Maar neemt men in de satelliet de duur van een Aardse seconde over dan zullen daar minder tikken verschijnen op de teller. (Een complicerende mogelijk verstorende factor kan het verschil in binding zijn van de elektronen in de atomen van de klok, dit al naar gelang van de zwaartekracht).
Vasily Yanchilin veronderstelt in zijn boek The Quantum Theory of Gravitation een relatie tussen c en de gravitatiepotentiaal, welke een scalair is en in alle richtingen gelijk, doch veranderend naar plaats en tijd. Idem c. We nemen de tijd als eenparig verlopend, zodat de gang van het fysisch gebeuren goed te vergelijken is in verschillende omstandigheden. Vanwege het massa equivalent van een foton verandert de lichtsnelheid bij het passeren van uiteenlopende gravitatiezones. Komt de gemoeide energie niet van buiten dan is er intern een proces gaande in het foton. Daardoor kan roodverschuiving ontstaan en wordt de huidige tijdschaal van het heelal onzeker. De zogenaamde zwarte gaten zijn mogelijk restanten uit de toestand van het jonge universum voordat het doorzichtig werd of nieuwvormingen. Aan de rand van het heelal gaan de fysische processen naar nul en verliest tijd zijn inhoud. Aanbevolen wordt om de foto van een zwart nog eens goed te bekijken om waardering op te brengen voor het juist in de richting van de Aarde een opening hebben in de stralingsgordel rondom om ons het ding te laten zien. Of toch niet omdat het zwart is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten